ช่วงนี้ยังแต่งไม่ได้เลย

การบ้านเยอะมากเลยค่ะ+เรียนพิเศษ

มานเหนื่อยจนทำให้เราแต่งต่อไม่ได้อ่า

ขอโทษจริงๆนะคะ

โค้ง ง

ไว้เบลปรับสภาพได้แล้ว

เบลจะมาแต่งและลงต่อทันทีเลยนะคะ

ยังคงขอขอบคุณคนที่ติดตามอยู่ค่ะ

*เพราะทุกคนคือกำลังใจ  ทำให้เรามะได้ทิ้งฟิคเรื่องนี้  อย่าห่วงนะคะ  ไม่ได้ทิ้งค่ะ  แต่อาจจะมีหายๆไปบ้าง*

อย่าเคืองกันนะคะ

เป็นกำลังใจด้วยน้า

รักคนอ่านทุกคนค่ะ

♥

”ไม่เป็นไร....  เราไปจากที่นี่กันเถอะ” ทุกอย่างเหมือนหยุดชะงักลง  สิ่งที่พูดก็ราวกับจะตอกย้ำว่าว่า ”ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” เสียแล้ว

“ถ้ามันเจ็บมาก  เราก็ตัดมันไปเลยดีกว่า  คาเมะจะยอมลำบาก  เพื่อที่พีจังจะไม่เจ็บปวดอีก  คาเมะยอม” ทั้งที่พูดออกไปแบบนั้น  ก็ทำให้เจ็บในหัวใจอยู่แปลบๆ 

ชั้นก็หนีความรักมา……

แต่มันก็ยังเจ็บปวด

ความรักนั้น.........มันไม่เคยหายไปจากใจเลย

ก็ยังเจ็บปวดอยู่ทุกครั้งที่นึกถึง

และคงจะ.........เจ็บปวดตลอดไป

”พรุ่งนี้   เราไปกันนะ  กลับบ้านเรากัน” ร่างโปร่งได้แต่พยักน่ารัก  ตอนนี้เค้าไม่อยากเห็นไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น  มันเจ็บเกินไป  ถึงแม้จะเคยเตรียมใจยอมรับมันแล้วก็ตาม

พรุ่งนี้  จะเป็นการตัดสินแล้ว

ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยออกมา

แล้วเมื่อนั้น  เค้าจะจากไป

ไปจากความเจ็บปวดแบบนี้สักที

......................

..............................

                                                        ห้องโถงใหญ่  เงียบเชียบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ 

       หากแต่  บุคคลทั้งสาม  กำลังเริ่มบทสนทนาอันขุ่นมัวนี้  

”สวัสดีครับ คุณผู้หญิง  และคุณเอริ” ร่างโปร่งยิ้มให้หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของยูอิจิ  ร่างโปร่งเป็นคนเปิดประเด็นของวัน

”วันนี้  ผมจะไปจากที่นี่  สำหรับคุณเอริ  ผมมีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำก่อนไป” ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง หญิงวัยกลางคนมองอย่างเหยียดๆ   ต่างจากหญิงสาวที่ยังคงมองด้วยความสงสัย

”ผมขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ได้หวังว่าคุณจะให้อภัย  คุณยูอิจิน่ะ.......” ในใจของยามะเต้นไม่เป็นส่ำ  กับสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ไป  

”คุณยูอิจิ?  ทำไมหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้  ในตาแววนั้นมีแต่ความสงสัย  ถึงแม้ยามะไม่อยากให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องมารับรู้เลยด้วยก็ตาม

”คุณยูอิจิเป็นชู้กับผม   ผมขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้กับคุณ  ผมแค่อยากจะบอกคุณไว้  ขอโทษจริงๆครับ” ยามะโค้งตัวจนสุด  ใจที่เต้นตึกตัก  ทำให้ไม่สามารถกล่าวอะไรไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ใบหน้าหญิงสาวแปลกไปจากเดิมโดยทันที  รวมกระทั่งหญิงกลางคนด้วยเช่นกัน  แต่หญิงกลางคนแสดงออกได้ว่าโกรธมากเพียงใด  เมื่อสิ่งที่ปกปิดสะใภ้มานานถูกเปิดเผย

”ส่วนคุณผู้หญิง ผมขอสารภาพว่าที่ผมบอกว่ารักยูนั้น มันเป็นเรื่องโกหก ที่ผมรัก คือเงินของคุณยูครับ ผมขอโทษด้วยจริงๆ” ร่างโปร่งโค้งตัวให้หญิงกลางคนด้วยอีกครั้ง

”ชั้นดูไม่ผิดเลยจริงๆ คราวนี้แกจะเอาเท่าไหร่ล่ะ ฮึ” หญิงกลางคนมองด้วยสายตาเหยียดๆ ต่างกันที่แววตาของร่างโปร่งมันดูเจ็บปวด ที่ต้องพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจ

”เท่าที่คุณนายต้องการ   ผมแค่ต้องการเท่าที่ให้ผมได้ตั้งตัวกับเพื่อนและลูกๆของเค้าเท่านั้นครับ” ไม่นานนัก ซองสีขาวถูกยื่นมาตรงหน้า ยามะไม่ลังเลที่จะรับมันไว้เลยแม้แต่นิด

”ผมลาเลยนะครับ” โค้งครั้งสุดท้ายนี้ คงเป็นทั้งคำขอโทษและขอบคุณจากร่างโปร่งนี้ ยามะหันกลับออกจากห้องโถงไปช้า ไม่นานนัก ห้องก็เหลือเพียงหญิงทั้งสองคน

……………..

…………………….

”คาเมะ เราไปกันเถอะ” ร่างเล็กในห้องขาวสะอาด ข้าวของที่เคยวางไว้ ถูกเก็บเรียบเรียงลงกระเป๋าสองใบใหญ่ ในอ้อมแขนของเพื่อนตัวเล็ก มือร่างของเด็กทารกหลับตาพริ้ม ปากกระจับขยับน้อยๆ ราวกับกำลังฝันหวาน

”พีจังจะไปยังไงล่ะ เอางี้ละกัน เดี๋ยวพีจังเอาของลงไปก่อนนะ แล้วค่อยขึ้นมาพาเรากับลูกไปอีกที ดีมั้ย?” เสียงตอบตกลงจากเพื่อนรักอีกคน ไม่นานนัก ข้าวของก็ถูกนำออกไปจากห้องดังกล่าว ตามด้วยเสียงปิดประตู

       ร่างเล็กจมสู่ความโศกเศร้าอีกครั้ง

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องเป็นอย่างนี้

ความเจ็บปวดจะหวนกลับมา

เมื่อไม่มีใครอยู่เคียงข้าง

เป็นแบบนี้ตลอดมา

หากปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียว

ความเจ็บปวดก็จะคลืบคลานมา.....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถึงแม้ตาของร่างบางจะไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว  แต่แววตานั้นก็ยังคงความเศร้าหมองไม่เคยเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

.......................

............................

”คาเมะ  ไปกันเถอะ” เพื่อนรักทั้งสองช่วยกันอุ้มเด็กตัวเล็กไว้คนละข้าง  มืออีกข้างของยามะพยุงเพื่อนตัวเล็กออกจากห้องไป

จบแล้วสินะ

ห้องนี้....จะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว

      จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที

ลาก่อน.......ยูอิจิ

สองเพื่อนรักค่อยๆก้าวออกจากบ้านหลังใหญ่ไปตามทางเดินที่ทอดยาวจากตัวบ้าน  ค่อนข้างจะลำบากเล็กน้อย  ทั้งของสัมภาระ  แล้วเจ้าตัวเล็กสองตัวน่ะ

ทันทีที่แทกซี่ขึ้นรับร่างแบบบางทั้งสองไป  จุดหมายปลายทางก็ถูกกำหนดขึ้นทันที  ที่ๆอยู่แล้วอบอุ่นที่สุด  ที่ๆทั้งสองจากมา

”ขอโทษนะ พีจังทำให้คาเมะต้องลำบากไปด้งย อึก” น้ำตาที่อดกลั้นไว้  ถูกปล่อยออกมาอย่างเหลืออด 

ไม่มีใครรู้หรอก  สายตาของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของคนที่รักนั้น  มองมาอย่างไร  สายตาที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน  แววตาผิดหวัง

ร่างโปร่งรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ตัวเองเคยพบ  ดวงตาผิดหวังและปวดร้าว  เมื่อโดนหักหลัง  เหมือนแววตาของยูอิจิไม่มีผิดเลย

หากเค้ายังฝืนอยู่ในบ้านหลังนั้นต่อไป  เค้าเองคงเป็นคนทำลายครอบครัวของคนนั้นเป็นแน่

”อย่าคิดมากสิ  เราเป็นเพื่อนรักกันนะ  พีจังน่ะ ช่วยคาเมะไว้มากกว่าอีกด้วยซ้ำ อึก”

จะปลอบใจเพื่อนรักตนเสียหน่อย  กลับร้องไห้เสียเอง  ความทรงจำที่ปวดร้าวก็กลับมาอีกครั้ง 

เหมือนตอกย้ำความเจ็บปวด

ใจที่เจ็บปวดและยังระลึกถึงตลอดเวลา

มันทำให้รู้สึกทรมานขนาดนี้เลยหรอ?

................................

......................................

บ้านหลังเดิม  กลิ่นไอเดิมๆ  หากแต่เงียบเหงาวังเวง  ภายนอกดูเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด  ทั้งฝุ่นเอย  อะไรเอย

แต่ภายใน  ที่ครั้งหนึ่ง  ร่างโปร่งได้กลับมาทำความสะอาดหามรุ่งหามค่ำจนน่าอยู่

“คิดถึงที่นี่จัง”

เสียงเล็กกล่าวเบาๆ  ลมหายใจถูกสูดลึกเข้าเต็มปอดของร่างเล็ก  ถึงมองไม่เห็น  แต่ไออุ่นนี้มันสัมผัสได้    ถึงที่นี่จะไม่สามารถทำให้ลืมเรื่องเจ็บปวดได้  แต่เค้าก็หวังว่าความอบอุ่นในรูปแบบความรักของเพื่อน  จะบรรเทามันได้  ไม่มากก็น้อย  อย่างแน่นอน

”คาเมะไปพักก่อนเถอะ  เดี๋ยวพีจังจัดของให้นะ”

มือโปร่งพยุงร่างเพื่อนรักให้กลับเข้าห้องที่ไม่ได้เข้ามานาน  ห้อง ที่มีป้ายชื่อ ”คาเมะ” มือของทั้งสองยังคงอุ้มตัวเล็กไว้คนละข้าง  การเดินของคาเมะค่อนข้างช้าเล็กน้อย  ไหนจะต้องคอยระวังไม่ให้สะดุด  และทารกตัวน้อยในมืออีก

”ไหวมั้ยคาเมะ?”

ร่างบางพยักหน้าตอบรับ  ในโลกที่มืดมิดมันน่ากลัวเสียเหลือเกิน  เหมือนผู้คนได้ตายจาก  ไม่มีคนคอยอยู่เคียงข้าง  และมักจะทำให้เสียกำลังใจได้ง่าย

”ถ้ามีอะไร  ตะโกนดังๆเลยนะ  พีจังขอไปเก็บของก่อน  เสร็จแล้วจะรีบมา”

เสียงประตูปิดลงอย่างเงียบๆ  ในห้องที่มีเพียงแค่ร่างบอบบาง  และเด็กน้อยทั้งสอง  บนเตียงขนาดธรรมดา  แม้ไม่ใหญ่โตเท่าบ้านหลังเก่า  แต่มันก็ทำให้มีความสุขได้เช่นกัน

”อยู่ที่นี่กับคาเมะนะ  คาเมะจะดูแลให้ดีที่สุดเลย”

มือเล็กลูกไล้ไปตามใบหน้าและจับมือของทารกทั้งสองไว้มั่น  ดวงตาที่หมดแววกลับมีกำลังใจมากขึ้น  เพราะมีร่างเล็กทั้งสองคอยเป็นกำลังใจ  และ  ตัวแทนใครบางคน....

ในวันที่หมดหวัง  อ่อนล้า  ครอบครัวและเพื่อนคือกำลังใจ  ไม่มีอะไรมาทดแทนได้อีกแล้ว  ทุกอย่างในชีวิตนี้  ไม่สามารถทดแทนได้อีกแล้ว....

.

.

.

วันนี้เป็นวันแรกที่กลับมาทานข้าวพร้อมกันอีกครั้ง  แม้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปมากมาย  หากแต่ก็ทำให้นึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่เสมอ

”คาเมะ  เชื่อใจเรามั้ย?”

จู่ๆ เพื่อนรักก็ถามโผล่งอย่างไม่มีสาเหตุ  มือเล็กที่ตักช้อนอย่างเงอะงะ  หยุดชะงักลงเล็กน้อย  เอียงคอถามอย่างน่ารัก  หากแต่ร่างบางคงมิได้เห็นแววตาจริงจังของเพื่อนรัก

”เชื่อสิ  เชื่อทุกอย่างเลย^^ ทำไมหรอ”

สุดท้ายร่างโปร่งก็ไม่พูดอะไร  บางที......  ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปอย่างนี้คงดีที่สุดแล้ว

”ไม่มีอะไรหรอก  ขอโทษ  แล้วเจ้าตัวเล็กน่ะ  จะให้ชื่ออะไรดี” ร่างโปร่งเปลี่ยนเรื่องทันที  เค้าอยากจะทำให้คาเมะรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีตัวตนอยู่ข้างๆคาเมะเสมอ………………เท่านั้น

”นั่นสิ  จะชื่ออะไรดีล่ะ  คุณพ่อยามาชิตะ”

เสียงหัวเราะคิกคิกดังขึ้น  ในเมื่อมีกันแค่นี้  ก็จะได้ทำให้ครอบครัวสมบูรณ์  คาเมะรู้ดีว่า  เพื่อนรักจะไม่มีทางเอ่ยปากขัดใจคาเมะเด็ดขาด  นั่นมันเป็นเรื่องแต่ไหนมาแล้ว

ห้องครัวของบ้านเล็ก  เสียงคิกคักยามค่ำคืน  สามารถทำให้ลืมความเจ็บปวดของกันและกันได้ชั่วคราว...................

.

.

.

2 b con

แล้วก็ตอนหน้า  พี่ยูจาบอกอารายกับภรรยาในสมรสตัวเอง

555 5   มาดูกันเน้อ

”อุ แว้ อุ แว้ ~” ร่างสองร่างที่คุดคู้อยู่ด้วยกันเมื่อคืนสะดุ้งอีกครั้ง  เสียงที่ยังไม่เป็นที่คุ้นชินซักเท่าไร  การที่จะต้องมาดูแลเด็กเริ่มแรกก็อาจจะต้องลำบาก....

”พีจัง  ลูกของคาเมะ  ได้ยินเสียงมั้ย อุ้มมาให้คาเมะหน่อยสิ” มือเล็กพยายามคลำไปตามเตียงใหญ่เพื่อหาทางลง  ทำไมเตียงกว้างเหลือเกินนะ

”รออยู่ตรงนั้นแหละ  เดี๋ยวพามาหา” เพื่อนรักพาร่างเด็กตัวเล็กสองคนที่มีผ้าสีขุ่นปิดตาไว้เพราะยังไม่ถึงเวลาลืมตามาที่ร่างเล็ก

”พีจังทำไมลูกร้องไห้  หิวหรอ~?” ทำไมความสุขหายไปได้รวดเร็วเช่นนี้กันนะ  เมื่อวันก่อน  อาทิตย์ก่อน  เดือนก่อน  ยังมีร่างสูงที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเด็กอยู่เคียงข้างแล้วแท้ๆ

”เดี๋ยวพีจะออกไปซื้อนมมาให้นะ  อย่าไปไหน  มีอะไรก็ตะโกนเรียกนะ  เดี่ยวจะมีแม่บ้านมาช่วย ”

เสียงประตูถูกปิดลงกรอบเพียงเบา  มือเล็กทั้งสองของคาเมะ อุ้มเด็กน้อยไว้  ถึงมือนี้จะเล็กแค่ไหน  แต่ความอบอุ่นนั้น  รับรองว่า  ตัวเค้าจะเป็นคนเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของจินให้เอง

.........................

..................................

“จะไปไหน”

เสียงแหลมของหญิงวัยกลางผู้เป็นคนกุมอำนาจทั้งหมดของตระกูลนากามารุสะกดเท้าของร่างโปร่งไว้

”เอ่อ  ผมจะไปซื้อของน่ะครับ คุณนาย” โค้งหัวให้เล็กน้อย  ราวกับรอฟังคำพิพากษา  นานๆครั้งที่จะได้พบกัน  ใจของโทโมะแทบจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกเลยทีเดียว

”หึ เอาเพื่อนมาอยู่ด้วยแล้วสินะ สุดท้ายก็คิดจะเกาะยูกินอยู่ดีนั่นแหละ”

โทโมะได้แต่ก้มหน้านิ่ง  รู้สึกได้ถึงแววตาโกรธแค้นที่จ้องมองมา  อยากจะหายตัวไปซะตอนนี้เลย  ไม่อยากอยู่ให้ใครรำคาญแม้แต่น้อย 

”ผมไปแน่ครับ  คงไม่รบกวนคุณนายหรอก  ตอนนี้ผมกำลังรีบมาก  ดังนั้น  ขอตัวก่อนนะฮะ”  ไม่ลังเลที่จะก้าวผ่านจากตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย  เสียงหัวใจยังเต้นแรงแม้จะผ่านจากตรงนั้นออกมาแล้ว 

เราเจ็บปวดเหลือเกินคาเมะ

...........................

...................................

”ทั้งหมด 3100เยนค่ะ” สาวพนักงานกล่าวเสียงหวาน ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร  โทโมะยิ้มน้อยๆเป็นการขอบคุณ  ก้าวพ้นจากประตูร้าน  ถอนหายใจหนักๆ  ก่อนพาตนเองเดินไปตามทาง

สมองเริ่มฟุ้งซ่านอีกครั้ง......

อยากเข้มแข็งให้มากกว่านี้

ไม่อยากเจ็บปวดเลยซักนิด

อยากปกป้องตัวเองกับคาเมะ

ต้องทำยังไง  .............

อ่อนล้าเหลือเกิน  เหนื่อยจนทนไม่ไหว

ต้องทำยังไง  และ จะหนีไปที่ไหนดี?

.....................

.............................

”ทำยังไงดีล่ะ  ลูกไม่หยุดร้องเลย” ไม่ว่าคาเมะจะพยายามอุ้มไว้ในท่าที่สบายที่สุด  แต่เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องเลยสักนิด

”อย่าร้องเลยนะ  คาเมะขอโทษ  ที่ทำให้เกิดมากำพร้าพ่อ  ฮึก  เงียบสิ ” ไม่แน่ใจเลยว่าร่างเล็กปลอบประโลมใครกันแน่  ตัวเล็กทั้งสอง หรือ ตัวเอง?

มือเล็กค่อยๆวางทารกน้อยลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนเลื่อนตัวเองลงจากเตียง  คาเมะใช้สองมือในการคลำทางข้างหน้า  ทั้งที่เพื่อนรักบอกไม่ให้ลุกไปไหนแท้ๆ

”ห้องน้ำอยู่ไหนกันนะ  ผ้าล่ะ  จะเอาที่ไหนดี” ทุกอย่างในห้องมืดสนิท  ตาที่มองไม่เห็น  ลำบากต่อการดำรงชีวิตอย่างมาก  ขาเล็กค่อยๆก้าวไปทีละน้อย  เงอะงะเป็นที่สุด

แกร๊ก ก

เสียงประตูไม้เปิดออกเพียงเบา  ก่อนจะถูกปิดสนิทพร้อมร่างเล็กที่ไม่อยู่ในห้องแล้ว........

.

.

.

”อ้าว ว  ไม่ใช่ห้องน้ำหรอเนี่ย  ทำไงดี  เราอยู่ตรงไหนเนี่ย” ร่างเล็กสบถเบาๆ  มือคลำกำแพงไปตามทาง  ขาก้างทีละนิดเพื่อความปลอดภัยของตน

“มีใครอยู่แถวนี้ไหมครับ” 

เงียบ!!

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลย  แต่......  ทำไมรู้สึกราวกับมีคนเคลื่อนผ่านไปมาอย่างนั้นแหละ?

คาเมะยังคงเดินวนไปมามือคลำหาทางไปเรื่อยๆผ่านไปห้องแล้วห้องเล่า  ประตูนี่สิล็อคหมดทุกห้องเลย  ไม่มีคนอยู่เลยรึไงเนี่ย  นี่พีจังพามาอยู่ที่บ้านร้างหรือไงนะ

ร่างเล็กจะรู้มั้ยว่า   ตลอดทางเดินที่ผ่านมานั้น   สาวใช่ต่างๆ  เดินกันให้ว่อน  และที่สำคัญ  ไม่แม้แต่จะส่งสายตามามองร่างเล็กแม้แต่น้อยเลย!!!!

อ๊ะ!!!  ประตูห้องนี้เปิดได้  หวังว่าคงจะได้ขอความช่วยเหลือจากคุณแม่บ้านนะ

ร่างเล็กผลักประตูเข้าไป พร้อมเสียงปิดกระทบกรอบของประตู.............

.

.

.

”คาเมะ   เรากลับมาแล้ว” สิ้นเสียงประตูลงกรอบร่างโปร่งหันมองที่เตียงใหญ่ทันที หวังจะเห็นเพื่อนรัก แต่.....ก็ผิดหวัง   ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนสะบัดตัวออกจากห้องอีกครั้ง

มองไปทางไหนก็ไม่เจอเพื่อตัวเล็กของตนเลย  ต้องรีบตามหาก่อนจะเป็นเรื่อง!!

โทโมะตามหาจนทั่ว  ไม่ว่าจะเป็นชั้นล่าง หรือชั้นบน  หาแม้แต่ในห้องครัว  ไม่มีแม้แต่เงาของเพื่อนรัก  จะทำยังไงดี  อันตรายซะแล้ว

แต่เจ้าตัวเล็กยังไม่ได้กินนมเลย  เอาไงดีล่ะ 

สุดท้าย  ร่างโปร่งเดินคอตกกลับห้องไปอย่างเงียบๆ............ป้อนนมก่อนแล้วค่อยตามหาอีกทีละกัน

…………………

…………………….

”มีใครอยู่ไหมครับ  ผมมาขอความช่วยเหลือนิดหน่อยน่ะครับ” แอร์เย็นเฉียบทำให้รู้ว่ามีคนอยู่ในห้องนี้เป็นแน่

”มีอะไรให้ช่วย?” ในที่สุดก็มีคนตอบกลับมาซักทีสิน่า  เสียงนั้นเป็นเสียงทุ้มนุ่ม  ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นผู้ชายอย่างแน่นนอน

”ผมอยากได้ผ้าเช็ดตัวกับน้ำอุ่นน่ะครับ  พอช่วยหาให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ พอดีเพิ่งมาอยู่ใหม่  ชื่อคาเมะครับ” ร่างเล็กหันไปทางที่มาของเสียงนุ่มนั้น  โค้งให้เล็กน้อย

”ข้างนอกก็มีคนอยู่ไม่ใช่หรอ?” ถามอย่างแปลกใจ  พวกสาวใช้ก็เดินเพ่นพ่านอยู่ตลอด  ทำไมถึงไม่มีคนช่วยเหลือกันนะ เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้เองด้วย

คาเมะส่ายหน้าเป็นเชิงตอบ  คนคนนี้จะช่วยเขาได้ไหมนะ  ลูกยิ่งไม่สบายอยู่ด้วย  ทำยังไงดีนะ

”ช่วยผมด้วยเถอะครับไม่งั้นผมต้องแย่แน่ๆ อึก ” น้ำตาไหลอาบแก้ม  เรี่ยวแรงหายไปหมด  เดินมานานมากกว่าจะหาคนช่วยเหลือได้

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาแม้แต่น้อย  ร่างเล็กหมดหวังในทันที  พยายามฝืนตัวขึ้นไปทางประตู  แต่ยังไม่ทันได้ยืนขึ้นอย่างเต็มตัว  ร่างน้อยๆก็ลอยขึ้นเพราะแรงของชายหนุ่มคนดังกล่าว

“เดี๋ยวจะไปส่งที่ห้อง  แล้วจะเอาของที่ต้องการตามไปให้  เงียบซะ” เป็นอันสิ้นสุดการสนทนาไปโดยปริยาย  เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนตัวออกจากห้องที่มีอุณหภูมิเย็นจัด

...................

......................

โทโมะจัดการตัวเล็กทั้งสองให้กินนมสำหรับเด็กอ่อน  นมที่เขาซื้อมาอาจจะไม่มีคุณค่าทางสารอาหารสักเท่าไหร่  แต่ก็นะ  คาเมะให้ไม่ได้นี่นา  ขอโทษนะเจ้าตัวเล็ก

และก่อนจะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้  เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมคนสองคน  คนหนึ่งได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนรักของตัวเอง  กับอีกคนหนึ่งเป็นชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเคยเป็นคนรัก

”เพื่อนนายหลงเข้าไปในห้องของชั้น  เดี๋ยวชั้นจะสั่งให้คนเอาผ้ากับน้ำอุ่นมาให้นะ” ร่างสูงวางคาเมะลงที่เตียง  ก่อนหันไปพูดกับร่างโปร่งที่ลุกขึ้นยืนตั้งแต่ร่างสูงเปิดประตูออกมาแล้ว

”ขอบคุณครับคุณยูอิจิ” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย  พร้อมโค้งตัวให้ร่างสูงข้างหน้า  นิ่งอยู่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา  แต่ก็ยังไม่กล้าสบตาร่างสูง

คืนนี้ไปพบชั้นที่.........

“ขอโทษครับผมคงไปไม่ได้”

ร่างโปร่งแทรกกลับไปก่อนที่ร่างสูงจะพูดจบเสียอีก  รู้อยู่แล้วว่าจะต้องไปที่ไหน  ไปทำอะไร   

เมื่อไหร่จะเลิกทำร้ายกันซักทีนะ

ผมเจ็บปวดขนาดนี้แล้วแท้ๆ

ยังไม่สาแก่ใจคุณอีกหรือไงกัน

”ถือว่าตอบแทนเรื่องของเพื่อนนายละกัน  คิดดูว่าจะไปหรือไม่ไป” แผ่นหลังกว้างห่างออกจากห้องไปเรื่อยๆด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ

”พีจัง  คนนั้นคือ คุณยูอิจิ ง... งั้นหรอ?” ดวงตาเบิกกว้างแสดงความตกใจ  แม้จะไม่สามารถมองเห็นได้ก็ตาม

”อืม คืนนี้คงอยู่ด้วยไม่ได้แล้วล่ะ ต้องไปช่วยงานคุณยูอิจิที่ห้องน่ะ” คาเมะฟังออกมั้ย เสียงเพื่อนรักเศร้าและเบาลงไปมาก

”ไม่เป็นไรหรอกพีจัง  คาเมะ  อยู่ดูแลตัวเองกับลูกไ....”

“อย่าออกไปข้างนอกถ้าไม่มีพีจังอยู่  อึก  อีกนะ  พีจังเป็นห่วงคาเมะมากๆ  แต่ก็ห่วงลูกด้วยเหมือน  อึก  กัน” โทโมะกอดตระกรองเพื่อนรัก  เพื่อปลอบตัวเอง

ไม่นานผ้าและน้ำอุ่นก็ถูกนำมาให้โดยสาวใช้ที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดราวกับไม่อยากเอามาให้ยังไงอย่างนั้น

ร่างสองใช้เวลาช่วยกันเช็ดตัวให้ทารกน้อยสองคนในช่วงเวลาเย็นของวัน.........

หารู้ไม่ว่าร่างโปร่งไม่อยากให้เวลาค่ำคืนมาถึงเลย........................

.

.

.

“ขออนุญาติเข้......” ยังไม่มันได้กล่าวจบ  ภาพที่เห็นในห้องของร่างสูง  ทำเอาร่างเล็กสะอึก  หันหลังให้กับภาพนั้นทันที  ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการจากไปของร่างเล็ก 

ภาพที่เห็นมันทรมานเค้าอยู่ใช่มั้ย?

จะเจ็บปวดทำไมกัน?

นั่นเค้าเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ

เรื่องแบบนี้จะแปลกอะไรเล่า

แล้วคืนนี้เรียกผมมาเพื่อให้มาดูฉากจูบเร่าร้อนของคุณเท่านั้นใช่มั้ย  คุณยูอิจิ   

ผมจะหนีคุณไปที่ไหนดี…………

.

.

.

”อืม  อยู่กับชั้น  ……….อีกซัก 3 วันก็ได้ ” ยูอิจิสนทนากับปลายสาย  มือใหญ่ก็ลูบไล้ผิวเนียนของคนข้างกายที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยเบาๆ

”จะรีบทำไม........ยังไงก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้วน่า  แค่นี้นะ” กดตัดสายไปอย่างปุบปับ  เมื่อกี้มันน่าดีใจหรือสะใจดี  แววตาของร่างเล็กมองมาอย่างเจ็บปวด

เจ็บมากเลยสิ

โทษของการผลักไสและทิ้งกันไป

ก็เจ็บปวดแบบนี้แหละ

ในใจเหมือนปวดหนึบๆอยู่เล็กน้อย

ทำไมถึงไม่รู้สึกดีใจเลยล่ะ

ทำไมถึงเจ็บปวดอยู่ในใจ

ภาพที่ร่างเล็กนั่นเห็น

จะรู้สึกยังไงบ้างนะ

.

.

.

“คาเมะ อึก  ช่วยพีจังที  พีจังเจ็บเหลือเกิน”

………..............

……………………

”คาเมะ  อึก  พีจังเจ็บ” ในความมืดสลัว บนเตียงใหญ่ที่มีร่างของเพื่อนรักหลับตาพริ้มอยู่  ร่างโปร่งได้แต่สะอื้นไห้  ความเจ็บปวดมิได้บรรเทาลงแม้แต่น้อย

”พีจัง......พีจังร้องไห้?  ใครทำอะไรพีจัง”ร่างที่พริ้มหลับนั่นเอ่ยเสียงถามด้วยความเป็นห่วง  ก่อนจะค่อยชันตัวขึ้นจากเตียงใหญ่

มือเล็กคลำหาใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเพื่อนรัก ก่อนจะโอบกอดให้น้ำตาของเพื่อนรักไหลซบลงที่บ่าของตน  เพื่อนที่ในเวลานี้เค้าต้องตอบแทนบ้าง 

”เรา.......ไปจากที่นี่กันเถอะนะ” ไม่ใช่เสียงของร่างโปร่งที่ใบหน้ายังเปื้อนน้ำตา  หากแต่เป็นเสียงเพื่อนตัวเล็ก  ดวงตาของยามะเบิกโตด้วยความตกใจ

”ไม่ได้หรอก  เราไม่อยาก  อึก  ให้คาเมะกับลูกลำบาก เรา  อึก” น้ำตายังคงไหลริน  ใช่  มันเจ็บปวดที่สุด  แต่ตัวเค้าจะไม่ให้คาเมะต้องมาลำบากด้วยเด็ดขาด

”ไม่เป็นไร.....   เราไปจากที่นี่กันเถอะ”

.

.

.

 2 B con

^^